De glazen.

Ze zeggen dat je weet wanneer iemand een optimist/pessimist is, door middel van het beroemde glas. ‘Het glas is half-vol’ of ‘het glas is half-leeg.’ Kan het glas niet gewoon voor de helft gevuld zijn?

De paar ‘lucky few’ die alles door een roze bril zien, zijn toch in de minderheid. De mensen die zulke ‘zwart-kijkers’ zijn dat ze in een depressie zitten, is in percentage iets meer dan 20%. En die andere, laten we zeggen, 75% dan?

Ik weet niet hoe ik mezelf zou moeten noemen. Ik ben niet altijd blij, alhoewel, soms sta ik te stuiteren. Andere keren ben ik zo chagrijnig dat niets goed is, alles in de gootsteen mag vallen. Of mensen zeggen één woord tegen mij en krijgen een uitbarsting van hier tot Tokio. Ik probeer alles positief te zien, maar dat lukt niet altijd. Heeft niet iedereen wel eens last van negatieve, bange gevoelens? Denkt niet iedereen bij een lastige taak van: ‘kan ik dit wel? Ga ik niet hard op mijn bek als ik iets fout doe?’

Er zijn dagen dat het glas halfleeg is, net zoals dat er dagen zijn dat het stevig vol is. Maar, hou het erop dat mijn ‘glas’ voor de helft gevuld is.

Dromen.

Veel van mijn vrienden hebben dit jaar eindexamen gedaan, zijn geslaagd of gezakt. Ik kom net terug van de diploma-uitreiking, ik huiver nu al wat volgend jaar gaat komen.

Volgend jaar, word er van mij verwacht dat ik mijn eindexamen maak, daarvoor slaag. Daarna wordt er van mij verwacht dat ik een goede studie kies, die afmaak met goede cijfers. Daarna moet ik een baan gaan zoeken, gaan werken. Op een gegeven moment kom je op het punt dat je voor jezelf moet gaan zorgen. En dat, dat schrikt mij af. Stel je voor dat ik iets fout doe? Stel je voor dat ik ga zakken, een verkeerde studie kies, niet in de studie kom die ik wil gaan doen? Wat dan? Voor mijn gevoel heb ik dan gefaald en dat is nou net iets wat ik niet wil. Falen.

Ik wil journalistiek studeren, werken bij een tijdschrift. Daarna, als ik een goede baan heb zodat ik voor mezelf en een eventuele partner kan zorgen, wil ik parttime digitale fotografie studeren. Uiteindelijk wil ik dan uitkomen als journalist, met een eigen fotostudio. Grote dromen, met moeilijke hobbels.

Maar, uiteindelijk ga ik mijn tanden erin zetten. Ik ga ervoor vechten. Vechten voor mijn droom.

Want ik kan hier wel gaan zitten zeiken, zonder werken, vechten en naleven van mijn droom, zal ik nergens komen.

Faalacties.

Stel je voor: je bent op een zonnige zomerdag een ijsje aan het eten met je vrienden. Daarna ga je nog even naar een willekeurige supermarkt, wat eten/drinken halen. Je komt bij de kassa, let niet op en hoort een net iets te bekende stem hallo zeggen. Daar zit hij dan: de jongen van je dromen, waar je al maanden smachtend naar zit te kijken, met hartjes in je ogen en kwijl uit je mond. Jammer van zijn werkoutfit. En dan, hoor je spontaan zijn stem doordringen en blijkt dat je net twee minuten lang met je mond open naar hem hebt zitten staren.

Dit voorbeeld is slechts één uit de duizenden die je zou kunnen geven. De meeste mensen hebben wel eens een blooper, een faalactie. Zo heeft een vriendin van mij een dag lang met een halfopen blouse gelopen, zodat iedereen zag dat zij een mooie, zwart-groene BH aanhad die dag. En zo heb ik ook wel mijn eigen faalacties.

De eerste die ik me nog kan herinneren was dat ik in groep drie zat, compleet verliefd was op een jongen uit groep vier. Ik zat bij mijn moeder achterop de fiets, zeg: mama, ik vind B. leuk! Wie was er achter ons aan het fietsen? Juist, B. Mijn liefdesfalen zijn teveel om op te noemen, maar de belangrijkste waren: verliefd zijn op een homo, verkering met iemand nemen die er een grapje van had gemaakt. Of ik ging naar de supermarkt en val over een vakkenvuller, de jongen die ik leuk vond. Bijna alles al gehad.

Lang leven faalacties. Heb je namelijk wat leuks te vertellen bij je vrienden. Of je lacht ze uit omdat zij een faalactie hadden.

Shanna

De schrik van het Groene Hart Lyceum. De vrees van elke leraar. De nachtmerrie van elke jongen.

Shanna Bremmert, geboren op 23 augustus 1993. Woont in Alphen a.d Rijn, blond haar, blauwe ogen.

En haat gothics.

Shanna is een zeer excentriek type. Ze is klein, heeft grote tieten en een mega grote bek. Ondertussen heeft ze een grote vriendengroep die nogal uitgebreid is, met verschillende soorten en maten. Ongeveer iedereen van het Groene Hart Lyceum kent haar, elke nieuwe leerling wordt meteen duidelijk gemaakt dat je bij Shanna uit de buurt moet blijven. Tenzij jij tot de gelukkigen behoord die tot een vriend van haar is.

Ik ken Shanna ondertussen een halfjaartje, maar ik ben nog niet van plan haar te dumpen. Gosh, sinds het moment dat ze in mijn kont kneep in de aula zijn we naar elkaar toegegroeid, en kan ik wel zeggen dat ik haar niet zou willen missen. Vage momenten op het grasveldje van school, slapen tijdens de lessen, altijd zeggen dat we moeten poepen. En vooral haar goede raad zou ik niet meer willen missen. Ik ben trots om te mogen zeggen dat ik haar ken, dat ze me niet haat en dat ik zelfs het bijzondere idee heb dat ik tot het speciale clubje hoor dat bevriend met haar is.

.

Af en toe heb ik echt de irritante neiging om iets ontzettend leuk te vinden. In dat geval ben ik ontzettend verslaafd daaraan, die verslaving duurt ongeveer drie dagen tot een week, en dan ben ik er weer van afgekickt.

Maar, stel je voor dat je verliefd raakt? Damn, ik heb zo de pest aan verliefd zijn. Toen ik erachter kwam dat ik wel heel vaak aan hem dacht, kriebels in mijn buik kreeg zodra ik aan hem dacht, ging er gelijk een soort van alarm in mijn hoofd af. Ja hoor, het is weer zo ver. Ik ben verliefd. Ben ook bang dat dit mijn nieuwe verslaving is, zoveel mogelijk aan hem denken, zo lang mogelijk aan hem denken. Hopen dat hij tegen me gaat praten en daarna ooit gaat zeggen van: 'ik vind je toch wel iets meer dan leuk.' God, terwijl ik dit stukje schrijf krijg ik al meteen weer kriebels in mijn buik. Aargh.

Stiekem is het allemaal ook wel erg leuk. Totdat hij zegt van: 'ik mot je heulemaal niet.'

Ach.

Heel stiekem er maar van genieten.