Veel van mijn vrienden hebben dit jaar eindexamen gedaan, zijn geslaagd of gezakt. Ik kom net terug van de diploma-uitreiking, ik huiver nu al wat volgend jaar gaat komen.
Volgend jaar, word er van mij verwacht dat ik mijn eindexamen maak, daarvoor slaag. Daarna wordt er van mij verwacht dat ik een goede studie kies, die afmaak met goede cijfers. Daarna moet ik een baan gaan zoeken, gaan werken. Op een gegeven moment kom je op het punt dat je voor jezelf moet gaan zorgen. En dat, dat schrikt mij af. Stel je voor dat ik iets fout doe? Stel je voor dat ik ga zakken, een verkeerde studie kies, niet in de studie kom die ik wil gaan doen? Wat dan? Voor mijn gevoel heb ik dan gefaald en dat is nou net iets wat ik niet wil. Falen.
Ik wil journalistiek studeren, werken bij een tijdschrift. Daarna, als ik een goede baan heb zodat ik voor mezelf en een eventuele partner kan zorgen, wil ik parttime digitale fotografie studeren. Uiteindelijk wil ik dan uitkomen als journalist, met een eigen fotostudio. Grote dromen, met moeilijke hobbels.
Maar, uiteindelijk ga ik mijn tanden erin zetten. Ik ga ervoor vechten. Vechten voor mijn droom.
Want ik kan hier wel gaan zitten zeiken, zonder werken, vechten en naleven van mijn droom, zal ik nergens komen.
