Stel je voor: je bent op een zonnige zomerdag een ijsje aan het eten met je vrienden. Daarna ga je nog even naar een willekeurige supermarkt, wat eten/drinken halen. Je komt bij de kassa, let niet op en hoort een net iets te bekende stem hallo zeggen. Daar zit hij dan: de jongen van je dromen, waar je al maanden smachtend naar zit te kijken, met hartjes in je ogen en kwijl uit je mond. Jammer van zijn werkoutfit. En dan, hoor je spontaan zijn stem doordringen en blijkt dat je net twee minuten lang met je mond open naar hem hebt zitten staren.
Dit voorbeeld is slechts één uit de duizenden die je zou kunnen geven. De meeste mensen hebben wel eens een blooper, een faalactie. Zo heeft een vriendin van mij een dag lang met een halfopen blouse gelopen, zodat iedereen zag dat zij een mooie, zwart-groene BH aanhad die dag. En zo heb ik ook wel mijn eigen faalacties.
De eerste die ik me nog kan herinneren was dat ik in groep drie zat, compleet verliefd was op een jongen uit groep vier. Ik zat bij mijn moeder achterop de fiets, zeg: mama, ik vind B. leuk! Wie was er achter ons aan het fietsen? Juist, B. Mijn liefdesfalen zijn teveel om op te noemen, maar de belangrijkste waren: verliefd zijn op een homo, verkering met iemand nemen die er een grapje van had gemaakt. Of ik ging naar de supermarkt en val over een vakkenvuller, de jongen die ik leuk vond. Bijna alles al gehad.
Lang leven faalacties. Heb je namelijk wat leuks te vertellen bij je vrienden. Of je lacht ze uit omdat zij een faalactie hadden.
